Ο Λαβύρινθος των Χαμένων Σκέψεων
ή αλλιώς
The Hall Of The Lost Thoughts
Όλοι στήνουν μπλογκ κ τα μοιράζονται, σα να θέλουν να αποχτήσουν θεατές για να κάνουν αληθινές τις σκέψεις τους. Δεν μπορούν να ζήσουν μόνοι τους και να νοιώσουν την αλήθεια τους! Χρειάζονται ακροατήριο, χρειάζονται θεατές. Τούτο ‘δω “δεν” έχει ακροατές, δεν έχει θεατές… μουγκό κ τυφλό είναι… και ζω μέσα μου, που έλεγε και η Ελένη…
…
Την κάθε στιγμή
Τα καλά τα μπλογκ είναι αλλού,
εδώ
ότι θυμηθούμε,
ότι μας αγγίζει,
την κάθε στιγμή.
Χρόνος: Η Απόλυτη Ύπαρξη
Χρόνος η απόλυτη ύπαρξη. Κυριαρχεί στα πάντα, φέρει τα πάντα, συντρίβει τα πάντα. Το διάστημα, τους γαλαξίες, τη γή, κάθε ύπαρξη πάνω της.
Κι εμείς υπάρχουμε στο χώρο και στο χρόνο. Τι παίρνουμε τελικά; Μια κουταλιά χώρου παίρνουμε.
Τι μεταφέρεται αναλλοίωτο στο χρόνο; Κάθε τι υλικό λυγίζει κάτω από το πέρασμα του χρόνου. Το μόνο που και μεταφέρεται είναι οι ιδέες – ψήγματα ιδεών, ώσπου τα φέροντα υλικά να συντριβούν.
Μια Μόνο Στιγμή
Παγωμένο ασπροκίτρινο φεγγάρι, πάνω σε έναν άδειο ουρανό.
Κρύα η πόλη κάτω, μετά τις πρώτες δυνατές φθινοπωρινές βροχές.
Κι ένας γρύλλος τραγουδά ακόμη…
Και αναρωτιόμουν που είναι τα καλοκαίρια των παιδικών μας χρόνων! Πάντα εκεί είναι! Ανάμεσα στο θρόισμα των φύλλων, στο καλοκαιρινό αεράκι, στη ζέστη του μεσημεριού, στις συναυλίες των τζιτζικιών, στις μυρωδιές του τσαγιού, της ρίγανης, του δυόσμου…
Το διαμέρισμα δεν παλεύεται! Το μπετόν βράζει! Για αυτό και “χάσαμε” τα καλοκαίρια των παιδικών χρόνων. 8-7-10
Το χρώμα ετούτο, μην νομίσετε ότι το διάλεξα για να επιτείνω το “νόημα” 
Τυχαία βγήκε, από μεταφορά, αλλαγή χρωμάτων! Ταίριασε όμως καλά!
“Υπάρχουμε, άρα… ” Τι; ή καλύτερα ΓΙΑΤΙ; Ένα ταιράστιο ΓΙΑΤΙ να στέκεται στην εσωτερική κορυφή του κεφαλιού, εκεί πάντα, επιτακτικό, ερωτημαιτκό. Έτοιμο να συνθλίψει κάθε μη αποδεχτή απάντηση, κάθε μη αποδεχτή ύπαρξη.
Είναι φορές που περισσότερο από άλλες θέλω ο χρόνος να σταματήσει. Να άλλάξουν όλα, να βρεθώ κάπου αλλού, να είμαι κάτι άλλο, και πάλι να ξεκινήσει. Να μην θυμάμαι τίποτα, ή να θυμάμαι τα πάντα, χωρίς να τα κουβαλάω. Να μηδενίσει το κοντέρ και να ξεκινήσω από την αρχή. Να ξανα – ανά – γεννηθώ. Το να αλλάξεις χώρα, χώρο, το εξασφαλίζεις αυτό; ΄Έχω την ανάγκη να ελαφρύνω. Να μην έχω τίποτα δικό μου, κανέναν δικό μου. Απόλυτο μοναξιά, απόλυτο χάσιμο και πάλι από την αρχή.
Όταν νοίωθεις πως φτάνεις στο τέρμα, θες να τελειώσει όσο πιο γρήγορα γίνεται. Άλλες πάλι φορές θες να επιβραδύνει ο χρόνος, να κυλάει αργά μήπως και σου δώσει περιθώρια να πετύχεις στο παρά πέντε ότι δεν κατάφερες ως το 55.
Η θάλασσα, καθρέπτης, έτοιμη να μας πετάξει σαν αντανάκλαση στη χοάνη του φεγγαριού.
Πανσέληνος.
Σε τέτοια μονοπάτια συχνά ταξιδεύει και το δικό μου το μυαλό. Υπάρχουμε άρα…..;
Αυτό είναι το ζητούμενο έτσι;
῾.. άρα…”
Γιατί; Γιατί να υπάρχουμε; Ποιό το νόημα; Ποιός ο σκοπός;